paintings
biography
contact
contact


 

  kwiaty są piękne
 

Malarstwo Katarzyny Domańskiej koncentruje się wokół kilku zagadnień. Formalnie są to makroobrazy kwiatów. Kompozycje nasyconych barw pątków, w których dużą rolę odgrywają rytm i wibracja, zdają się unosić formy, podkreślane gwałtownymi zmianami barw i figur. Swoista geometria jest pełna wewnętrznej zmienności rytmów i przestrzeni penych liryzmu. Na subtelnych, barwnych płótnach moża zidentyfikować płatki, prąciki, pałeczki kwiatów. Twierdzenie, że Katarzyna Domańska maluje kwiaty hiperrealistyczne byłoby błędem. Poprzez sposób w jaki artystka identyfikuje się z nimi, stają się rodzajem iluminacji. Odzwierciedlają to, co widziane okiem otwartym na świat zewnętrzny, ale badającym to, co wewnętrzne.
Katarzyna Domańska ujmuje temat kwiatów, żywych natur, w niewykorzystywany do tej pory sposób. Pokazuje je w dużm, fotograficznym zbliżeniu. Pojawia się myśl o odwiecznym, a zapomnianym, związku człowieka z naturą. Stosując dyskretną harmonię i równowagę, artystka ujawnia w kwiatach ich energię. Z jednej strony kwiaty kojarzone są z kobiecością, pięknem, niewinnością i w ten sposób głoszą chwałę żeńskiej energii kosmosu. Z drugiej zaś strony, zawierając falliczne kształty, symbolizują energię męską. Każdy obraz harmonizuje oba te elementy, wyobraża coincidentia oppositorum, zjednoczenie przeciwieństw. Tak opracowany motyw kwiatów staje się reaktualizacją porządku świata, w jego doskonałej formie. Każdy obraz, każdy kwiat, jest jak indywidualna nuta w partyturze skomponowanej na cześç Życia.
Kwiaty, widziane jak o wiosennym poranku, kiedy przemieniające światło otacza ziemię nimbem aureoli, przepełniają pewną estetyczną wizją. Kwiat jawi się niemale jako anioł, ewokujący czystość i dobroć.
Ulotność, przemijalność, nietrwaość kwiatów utrwalonych w pełnym rozkwicie na obrazach Katarzyny Domańskiej zawiera duchowe znaczenie. Kwiaty, które więdną, są częstą metaforą człowieka, duszy, ludzkiego losu, rozgrywającego się między narodzinami a śmiercią. Przecież oglądamy apogeum rozkwitu kwiatów, które w czasie realnym już nie istnieją. Skonfrontowanie z tym faktem, jest jak zadanie pytania o osąd jaki każdy ma w sobie, o sobie - o własną śmiertelność lub nie śmiertelność.
Tak dokładna, niemale mikroskopowa, naukowa obserwacja kwiatów, w malarstwie Katarzyny Domańskiej przekształca się w swoistą hierofanię. Obcowanie z delikatnymi kwiatami w życiu jest bardzo subtelnym przeżyciem. A jednak tak rzadko nam się zdarza. Artystka uświadamia nam, że emanują niezwykłą siłą, która przecież może nie być właściwością przedmiotu, ale duszy zaklętej w kwiatach. Nie reprezentują one biologicznych gatunków, ale swoją rajską naturę. Żywa, wibrująca kolorystyka wzmacnia tę widzialną aurę.
Malarstwo Katarzyny Domańskiej jest sensualne i uczuciowe. Poprzez feerię barw, kontrastujących lub przechodzących w siebie, artystka tworzy sztukę zrównowaoną, czystą, która nie wnosi niepokoju, czy zamieszania, a daje spokój i wyciszenie. Wyrazistość, intensywność, czasem jaskrawość kolorów nie przeksztaca się w krzykliwość, a urok nie staje się kiczem. Niektóre obrazy zyskują ekspresję dzięki kontrastom farb bez walorów i odcieni. Kompozycja pozostawia momenty ciszy i znieruchomienia. Kontury zanikają harmonizując się z całością obrazu.
Oszałamiające piękno kwiatów Katarzyny Domańskiej zamienia jej obrazy w formy żywe, pulsujące witalną energią, ożywcze, jak ogród.